“Kan ik u ergens mee helpen?” vraag ik terwijl de motor van mijn brommer begint te ronken en ik eindelijk uit die ongemakkelijke kickstart positie kan komen. Ik ben eigenlijk net iets te klein voor dit systeem.
“Oh, neemt u mij niet kwalijk,” zegt de man wat betrapt, “ik besef me opeens dat ik stond te staren. Ik heb alleen nog nooit een vrouw zo snel en vakkundig een scooter zien kickstarten, ik vond het -en vergeef me mijn brutaliteit- wel sexy.”

Mijn scooter vertoont wat mankementen. Het komt geregeld voor dat mijn accu niet meewerkt wanneer ik het voertuig wil starten, waardoor ik ‘m moet aantrappen. Echter draag ik ook meestal mooie leren naaldhakken en die wil ik absoluut niet verpesten. Daarom heb ik voor de zekerheid altijd rechter motorlaars in mijn zadel zitten. Inmiddels is het routine: Accu doet het niet, zadel open, naaldhak uit, motorlaars aan, aantrappen, laars uit, naaldhak aan, zitten en crossen maar.
Ik doe het inderdaad snel en vakkundig, wat wil je na twintig keer noodgedwongen oefenen. Maar sexy? Ik maak gebruik van een gebruiksvoorwerp. Op de juiste manier. Ik heb nog nooit iemand tegen me horen zeggen: “Wow, zoals jij die staafmixer door je avocado laat glijden en het tot guacamole pureert, dat is echt heel sexy.” Werkelijk nog nooit, terwijl ik daarentegen aan de lopende band kickstart-sjans heb.

Het gebeurt vaker, dat ik er achter kom dat mannen het sexy, cool of vermakelijk vinden als een vrouw ‘typisch mannelijke handelingen’ verricht. Denk bijvoorbeeld aan meisjes die met gemak liters bier achterover slaan of boeren laten. Het zijn ‘coole meiden’ die niet zeuren over de calorieën in een hamburger, maar lekker meedoen aan een potje armpje drukken in de kroeg: “Ze is echt one of the guys. Zo enig om mee te gaan stappen, net een mannelijke vriend.’
Ik bedenk me wat het mannelijk equivalent van deze coole meisjes is. Ik betrap het vrouwelijk geslacht ook op het herkennen en waarderen van zogenaamd ‘typisch vrouwelijke eigenschappen’ in een man. We zijn of kennen allemaal wel een vrouw die ooit de volgende woorden in haar mond nam: “David kan echt heerlijk koken, dat vind ik nou zo leuk hè, een man die goed kan koken! En hij kan ook nog eens heel goed over zijn gevoelens praten. Oh, dat vind ik zó aantrekkelijk, een gevoelige man. Zoals hij ook met mijn jonge zusje omgaat, dat is echt heel zeldzaam.”

Laten we even terug gaan naar de man die me stond aan te gapen tijdens het kickstarten. “Ik heb een vrouw nog nooit zo snel en vakkundig zien kickstarten,” had hij gezegd. Oftewel, het aanzwengelen van een voertuig is in zijn ogen een typische mannensport. Ik kan nu proberen de blinde feminist uit te hangen, maar ook ik zie natuurlijk dat in deze wereld voertuigen voornamelijk een heren aangelegenheid is. De vraag is echter waarom? Waarom zijn het doorgaans de mannen die op verjaardagen over auto’s praten?
Maar de vraag luidt ook: Waarom zijn huilende mannen mietjes? Waarom zouden mannen niet over hun emoties kunnen/mogen/willen praten? Waarom zitten alleen mijn vrouwelijke vrienden op yoga? Waarom gaan mannen nooit gezellig mee highteaën?

Deze kwestie met bijbehorende vraagstukken is natuurlijk eeuwen oud. Komt het misschien doordat jongens vanaf de geboorte al blauwe babykamers krijgen met autootjes en meisjes in mierzoete roze kamers moeten slapen waarbij de wieg omsingeld is door een leger van Barbies? Ik kan het hele nature and nurture verhaal oprakelen, maar er zijn professionals die dat beter kunnen.
Het enige wat ik wel wil zeggen over deze eventuele oorzaak is dat ik oprecht geloof in de kracht van jongens en meisjes hetzelfde opvoeden. Wanneer we erin slagen ‘typisch mannelijk en/of vrouwelijk’ te veranderen in ‘typisch menselijk’ zullen bovengenoemde goedbedoelde -maar enigszins bekrompen- complimenten uitsterven. Door handelingen als ‘menselijk’ te benaderen kan iemand gecomplimenteerd worden op wat hij of zij écht doet, in plaats van het constateren van een onderbreking van een stigma. Denk aan ‘knap hoe jij kickstart (voor een meisje)’ of ‘leuk hoe jij als man zo goed met kleuters omgaat (voor een jongen)’. Dat zijn geen complimenten, dat zijn beledigingen. Omdat het je blijkbaar stomverbaasd dat iemand van het andere geslacht over dergelijke capaciteiten beschikt.

En als we ons nou voornemen elkaar niet meer te beledigen (ja, jij met je emoties en ook jij met je liters bier), dan geloof ik oprecht dat we over een lange tijd andere problemen kunnen voorkomen. Wie weet komen er wel meer basisschool meesters uit, of vullen we het tekort aan meisjes op exacte opleidingen.
Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook wel eens een foutje gemaakt. Zowel in hoe ik mezelf profileerde als dat ik een ander persoon benaderde, maar dames én heren, ik geef toe: Vergissen is en blijft menselijk.