In 2019 maakte ik veel werk over octopussen. Ik raakte in de ban van het onderwaterdier dat complexiteit, diversiteit en intelligentie symboliseert. Een octopus kan net als een kameleon zichzelf camoufleren en opgaan in de omgeving. De beesten hebben, naast acht armen, drie harten, vangarmen en negen hersenen. Toch onderschatten mensen met slechts één brein het dierenrijk vaak. Men plaatst zich boven het dier, met soms alle gevolgen van dien.

Mijn eerste octopussen mochten vrij bewegen. Van heel lichte papierpulp maakte ik woelende, kleurrijke tentakels die konden leven zoals ze wilden. Later volgde een meer duistere serie sculptuurschilderijen. Met fluoriserende spuitbussen, zwarte lakverf en plastic afval bootste ik het benauwende leven in een chemische plasticsoep na.

Door de nieuwe compositie zag ik de octopus ineens minder als mysterieuze waternymph en eerder als onheilspellende alien-achtige, die ons mensenras makkelijk de baas zou kunnen worden. Met dit idee ging ik verder door een octopus uit een boodschappentas te laten komen: Wat als het dierenrijk de mensheid zou terugpakken voor de exploitatie van dierenconsumptie en de ecologische voetafdruk van kapitalisme?

In maart 2020 bereikte de COVID-19-epidemie ook Nederland. Het virus zou in de Chinese regio Wuhan ontstaan zijn. Een grote onhygiënische markt met wilde dieren ter consumptie zou de oorzaak zijn van de besmetting. In mijn fantasie was het een markt vol gevilde fabeldieren. Een een fotoreportage van Algemeen Dagblad bevestigde dit futuristische beeld. Het was onwerkelijk om al deze enge dieren zo weerloos te zien liggen en vroeg me af: Hoe zou deze drukke markt eruit zien wanneer de rollen omgedraaid waren? Als mensen weerloos op marktkramen lagen, terwijl de haast cryptozoölogische dieren om hen heen krioelden?

Deze octopus kreeg door alle mondiale ontwikkelingen en de locatie waar ik ‘m fotografeerde een extra sinister tintje. Op deze steiger vond in de 17de eeuw een deel van de markt plaats. De boodschappentas met koopwaar staat er na het ’hamsteren’ verlaten bij. Een toevallige voorbijganger wordt begroet door het puntje van een van de acht tentakels. Waar is de rest? Onder de kade? Is dit het begin van de tol die wij moeten betalen voor onze dominantie? Of is het een vriendelijke zwaai? (mixed media, 2019)